Het familieweekend

Dit weekend stond er weer iets spannends op de agenda: het familieweekend van mijn moeders familie. Eén keer per jaar brengen wij een weekend samen door met alle ooms, tantes, neven en nichten én hun kinderen. Een grote, gezellige familie, en doorgaans een drukke bende, zo’n weekend.

Vorig jaar had mijn lief de kinderen niet tijdens het familieweekend, en eigenlijk kwam dat wel goed uit. Kon hij eerst even zelf aan mijn grote familie wennen zonder dat hij zich meteen ook om de kinderen hoefde te bekommeren. 🙂 Dit jaar had hij de kinderen wél, en ook dat kwam goed uit. Ik was er namelijk wel aan toe om ook in dat opzicht de volgende stap te zetten, en aan mijn familie te laten zien welke twee kinderen er nu langzamerhand een beetje bij mij begonnen te horen.

Helaas stond de ex in eerste instantie niet te juichen over onze plannen. Maxi had dit weekend namelijk een voetbalwedstrijd, en zij vond het geen goed idee dat hij deze zou missen voor een familieweekend van een familie “die niet eens zijn familie was”. Oei. Daar gaan we, dacht ik. Dit zijn de vage, grijze gebieden, waar je met z’n allen heel zorgvuldig je weg in moet zien te vinden. Immers, voor mij beginnen ze al wel langzaam bij mij te horen, en ik bij hen. En mijn familie hoort bij mij, en zal dus ook stukje bij beetje deel gaan uitmaken van hun leven. Weliswaar in een lage frequentie, maar toch. Natuurlijk wordt het nooit ‘echt’ hun familie, dat begrijp ik ook wel. En ik snap ook wel dat hun moeder moeite heeft met het idee dat een voor haar vreemde familie in het leven komt van haar kinderen. Maar om dat zo uitgesproken te horen vond ik toch wel een beetje lastig.

Gelukkig zijn mijn lief en zijn ex er uiteindelijk goed uit gekomen en konden Mini en Maxi er toch het hele weekend bij zijn. En gelukkig werden ze heel hartelijk ontvangen door al die ooms en tantes en neven en nichten én hun kinderen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat zij er nu ook bij hoorden – en misschien was dat het voor hen ook wel. De kinderen zelf hebben zich ook prima vermaakt. Lekker ravotten in het bos met andere kinderen, laat naar bed en op avontuur door een groot huis met allemaal kamers: what’s not to like? Dat daar dan allemaal mensen omheen liepen die ze niet kenden en die schijnbaar familie van me waren, namen ze ter kennisgeving aan.

Wat ik zelf een mooi neveneffect vond aan dit weekend is dat het mijn relatie met de kinderen op een bepaalde manier opnieuw definieerde. Veel van mijn neven en nichten hadden kinderen rondlopen, en nu ik ook ineens. Een soort van dan. In de ogen van mijn familie waren Mini en Maxi in elk geval de verantwoordelijkheid van mij en mijn lief, en dus wendden ze zich ook tot mij als er iets met ze was. En Mini en Maxi deden dat zelf ook! Waar ik vorige week nog ongeveer de laatste keus was, na papa, oma, opa, tante en oom, was ik in deze omgeving ineens de persoon bij wie ze zich vertrouwd voelden. Naar wie ze toekwamen als er iets was, of als ze iets nodig hadden. En ik moet zeggen, dat voelde best fijn.

Advertenties

Met de hele bups naar de Ardennen

We gingen met mijn schoonfamilie een weekendje weg naar de Ardennen. Mijn lief, zijn ouders, zijn zus en zwager, ik en de kinderen, met z’n allen in één huisje. En dat vond ik best een beetje spannend. Niet alleen omdat het Mijn Eerste Weekend Weg Met De Schoonfamilie was (altijd een flinke vuurdoop), maar ook omdat dit de eerste keer was dat wij als nieuw systeem (van stiefcoach Suzan leerden wij dat wij met z’n vieren niet een gezin zijn, maar een systeem) in een grotere samenstelling zouden fungeren. En ik was heel benieuwd hoe dit zou uitpakken!

Lang verhaal kort: dat pakte prima uit.  Gelukkig is mijn schoonfamilie heel lief, hartelijk én gemakkelijk, dus het is sowieso geen straf om een weekendje met ze op pad te gaan. Lekker druk, dat wel. En ook een beetje gek af en toe. Dat begon al direct bij aankomst. Na een lange maar redelijk vlekkeloze reis (zeker vergeleken met hetzelfde stuk dat we een jaar eerder ook reden op weg naar Frankrijk was dit een ware verademing, dankzij de ontdekking van Nick & Simon, hoera!) kwamen we aan in het huisje, en moesten de kamers verdeeld worden. Automatisch ging ik me ook bemoeien met de kamer van Mini en Maxi, toen ik ineens dacht: is dat wel aan mij? Hebben de ouders van mijn lief daar eigenlijk niet de regie over, aangezien zij dit huisje gereserveerd hebben? (Ik ben er redelijk van overtuigd dat ik die afweging niet zou maken als het mijn eigen kinderen waren, omdat ik me dan zou beroepen op een zekere moederauthoriteit).

De rest van het weekend ervoer ik meerdere varianten op ditzelfde thema. De kinderen gaan namelijk om de week een middag naar opa en oma, en dus hebben zij ook een ‘actieve band’ met ze. In deze setting werd ik me ineens heel bewust van mezelf op het moment dat ik met de kinderen bezig was, met name als dat opvoedend van aard was. Aan tafel bijvoorbeeld, of tijdens het spelletjes doen. Regelmatig betrapte ik me dan op de gedachte wat mijn schoonmoeder/schoonvader/schoonzus/ zwager er van zou vinden dat ik dit of dat tegen de kinderen zei. Was dat eigenlijk wel aan mij, of was het logischer/vanzelfsprekender/beter als hun opa of oma als tweede opvoeder diende naast hun eigen vader? Wat daar denk ik ook bij meespeelde is dat mijn schoonfamilie natuurlijk jarenlang getuige is geweest van De Ex in haar moederrol. Sterker nog, mijn schoonzus is nog steeds goed bevriend met haar, en ziet haar dus nog steeds regelmatig, al dan niet met de kinderen erbij. Zou het voor hen niet heel gek zijn om mij dan ineens te zien ‘moederen’ over Mini en Maxi (zelfs als ik dat tot een minimum beperkte), waar zij jarenlang de echte moeder dat hebben zien (en nog steeds zien) doen?

Dit soort overpeinzingen maakten dat ik mijn acties en uitspraken allemaal zeer zorgvuldig afwoog, en me dus heel bewust was van alles wat ik deed. Niet dat ik daar veel last van had hoor – ik heb verder een heel gezellig en relaxed weekend gehad – maar een beetje gek voelde het wel. Ik weet dat dit voornamelijk in mijzelf zit, want het hele weekend heb ik niet één afkeurende blik of opmerking gekregen van mijn schoonfamilie. Het zou dus zomaar kunnen dat ik weer eens te veel over de dingen nadenk. 🙂 (Maar hee, als ik dat niet deed had ik geen stof voor dit blog, nietwaar?)

Er was nog één dingetje dat me opviel dit weekend. En dat was dat de kinderen (en dan met name Mini) veel meer naar hun oom en tante toetrokken dan naar ons. Op zich niet gek (en juist leuk aan zo’n weekend, dat ze ook even bij andere volwassenen terecht kunnen, en die zijn dan natuurlijk ook een stuk interessanter), maar ik merkte wel dat Mini voor bepaalde dingen naar haar familie toetrok die ze met mij nog niet doet. Even lekker tegen haar tante aanleunen op de bank bijvoorbeeld. Of bij haar oom op schoot. Of bij opa of oma. Eigenlijk bij iedereen dus, behalve bij mij. Rationeel gezien snap ik dat best, maar gevoelsmatig steekt dat toch een beetje: blijkbaar voelt ze dus nog niet zo’n band met mij dat ze daarmee op haar gemak is. En juist in zo’n wat groter gezelschap is dat best confronterend.