Het Grote Gemis

De rol van stiefmoeder kent een aantal aspecten waar je misschien niet meteen aan denkt en die ook niet veel belicht worden in wat ik tot nu toe gelezen heb over het stiefmoederschap. Het omgaan met de ex is zo’n aspect. Het Grote Gemis ook. Ik heb het dan natuurlijk over het grote gemis dat mijn vriend ervaart als de kinderen bij hun moeder zijn en hij ze een week lang niet ziet. De mening van anderen over dit onderwerp is sterk verdeeld: sommigen zien het als een luxe, dat hij en wij om de week een hele week voor onszelf hebben, om in alle vrijheid te doen (en te laten) wat we willen. Anderen spreken regelmatig uit dat ze zich niet kunnen voorstellen hoe het is om hun kind(eren) om de week een hele week te moeten missen, en dat ze niet weten of ze het wel zouden kunnen.

Voor mij is het vooral lastig om mijn lief op de juiste wijze en frequentie te steunen als het gaat om het missen van zijn kinderen. Aangezien ik zelf geen kinderen heb, kan ik me namelijk met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe het écht is. Natuurlijk probeer ik me zo goed mogelijk in te leven in zijn situatie en kan ik me indenken dat het ontzettend moeilijk is om steeds weer voor een week afscheid te moeten nemen van je kinderen. Maar hoe hard ik het ook probeer, me 100% verplaatsen in zijn situatie gaat niet, gewoonweg omdat ik zelf nou eenmaal geen moeder ben.

Wat ik bovendien een ingewikkeld vraagstuk vind, is in hoeverre ik hem hier naar moet vragen. Zo waren we onlangs voor het eerst 2,5 week met zijn tweeën op vakantie, en zag hij dus bijna drie weken zijn kinderen niet. Een hele lange periode, zelfs voor een co-ouder. Nou is mijn lief net als de meeste mannen geen groot fan te koop lopen met zijn emoties, en dus is het voor mij een beetje vissen hoe dit hem afging. En of hij juist wel of juist niet behoefte had om tijdens de vakantie over zijn kinderen te praten.  Dus af en toe gooide ik wel een balletje op, maar dat viel vaak weer net zo snel naar beneden…

Nadat ik hier in de loop van de vakantie regelmatig mee geworsteld had was mijn oplossing uiteindelijk redelijk eenvoudig: toetsen. Toen we terugkwamen van vakantie gingen we nog dezelfde avond even bij zijn ex langs om de kinderen te zien. Ik merkte dat hij dit toch best moeilijk vond, maar kon er niet de vinger op leggen waarom. In de auto terug vroeg ik hoe hij het vond, en ook daar was hij kort en bondig over. Hij wuifde het toch weer een beetje weg. En dus heb ik bij hem getoetst wat hij van mij verwacht in dit soort situaties. Daarbij heb ik hem uitgelegd dat ik het best moeilijk vind om hierin de juiste houding te bepalen. Ik wil hem immers de kans en ruimte geven om er over te praten, maar wil het niet erger maken door wonden verder open te rijten. Ik wil er voor hem zijn, maar hem niet pushen om er over te praten. Maar tegelijkertijd ben ik bang dat hij soms een beetje aan zijn eigen gevoelens voorbij gaat en dat lijkt me ook niet goed. Kortom: hoe ga ik hier mee om?

Door dit zo aan hem voor te leggen kregen we een kort maar goed gesprek over wat hij van mij verwacht en ik van hem, en is mijn rol op dit vlak weer wat duidelijker. (Kort samengevat: fijn als je er af en toe naar vraagt, ik zit er alleen inderdaad niet altijd op te wachten om er over te praten, en misschien moet je daar soms doorheen pushen.) Een mooi voorbeeld van hoe dingen bespreekbaar maken al meteen meer rust en ruimte kan geven! En hopelijk kan ik door deze afspraken in de praktijk te brengen Het Grote Gemis af en toe een heel klein beetje kleiner maken. Dat zou ik fijn vinden.

Advertenties

De ex, en haar rol in mijn en ons leven

Tja, in een blog over het stiefouderschap mag een post over De Ex natuurlijk niet ontbreken! Want of ik het nu leuk vind of niet, niet alleen de kinderen vormen onderdeel van de package deal: de ex doet dat net zo goed. Immers, zij zal altijd in het leven van haar kinderen blijven. En dus in het leven van mijn lief, die de zorg over de kinderen met haar deelt. En dus in mijn leven, als een soort ex-vormig aanhangsel aan de relatie. Zo simpel is het.

Vreemd genoeg heb ik er juist om die reden nooit zo’n moeite mee gehad. Toen ik aan deze relatie begon was het zo klaar als een klontje dat de ex altijd in beeld zou blijven, en dus heb ik dat altijd beschouwd als een gegeven. Klaar. Ik denk dat ik daar zelfs nog een stapje verder in ga dan mijn lief: in mijn hoofd is er al een veel sterker ideaalbeeld aanwezig van hoe de toekomst er uit zou moeten zien qua communicatie tussen beide ouders en hun partners. Mijn ideale plaatje is een soort multi-ouder-partnerschap, waarin uiteraard de ouders zelf de regie voeren, maar waarin ik als stiefmoeder (en een eventuele stiefvader aan de andere kant) wel mee word genomen in de communicatie.

Terwijl ik nu nog vrijwel geen direct contact heb met de ex, speel ik toch soms al wel een rol in de communicatie tussen mijn lief en haar. En wel als buffer. Dan wijs ik hem af en toe even op haar perspectief, omdat hij dat door oud zeer en boosheid-uit-gewoonte als gevolg van de scheiding niet altijd kan zien. Dus dan probeer ik voorzichtig ook de andere kant van het verhaal een beetje te belichten, en hoop daarmee de communicatie tussen hen weer wat beter te krijgen. In het belang van de kinderen, en ook in de hoop dat dat ons een stapje in de richting van dat harmonieuze stiefsysteem brengt dat ik voor ogen heb. Want daarmee is een goede communicatie tussen de co-ouders uiteindelijk ook in mijn belang.

Hoewel de ex in kwestie niet overloopt van openheid en enthousiasme naar of over ons, hoor je mij niet klagen. Als ik sommige verhalen hoor over bemoeizuchtige of – nog erger – wraakzuchtige exen, realiseer ik me dat wij ons in de handjes mogen knijpen met de situatie zoals die nu is. En durf ik voorzichtig optimistisch te zijn dat dat harmonieuze stiefsysteem op de lange termijn – als alle scheidingspijn en -boosheid definitief zijn weggeëbd – ook echt voor ons in het verschiet ligt.

Relatie? Nee hoor!

Bij ons heeft het even geduurd voordat we onze relatie een relatie noemden. In de Amerikaanse MTV-serie ‘Awkward’ noemen ze dat DTR-en: Defining The Relationship. Na een poosje daten stellen de karakters in die serie elkaar de vraag: “Have you DTR’d yet?” Oftewel: hebben jullie al officieel bepaald dat jullie een Relatie Hebben? Of zijn jullie alleen nog een beetje vrijblijvend aan het daten? Nou, die DTR-fase duurde bij ons behoorlijk lang: we leerden elkaar in juni kennen, en pas in december gaven we officieel aan de buitenwereld toe dat we een bonafide relatie hadden. (Waarop de standaardreactie overigens was: “Oh ja joh?? Duhhh!!”) Het feit dat mijn lief twee kinderen heeft én pas net gescheiden was speelde daarbij een grote rol; het was gewoon niet handig om al een nieuwe relatie aan te gaan, en dus waren we daar beiden behoorlijk huiverig voor. Ik misschien nog wel meer dan hij, want niet alleen wist ik niet of hij zijn scheiding al wel voldoende verwerkt had, maar als we echt een relatie hadden betekende dat ook dat ik ‘iets moest’ met het feit dat hij al kinderen had.

Tot een aantal jaar geleden was ik altijd erg bezig met ‘het ideale plaatje’: het beeld van hoe je leven er uit zou moeten zien, qua huisje-boompje-beestje, carrière, sociaal leven en persoonlijke zelfontwikkeling en natuurlijk de timing die dit allemaal moest hebben. Een onbewust masterplan van je leven, zogezegd. En zo trapte ik net als vele anderen van onze generatie in de bekende valkuil dat je denkt dat het leven volledig maakbaar is – waarbij je compleet in de war raakt als dat niet zo blijkt te zijn. Gelukkig ben ik daar beter en wijzer uitgekomen en sta ik nu veel carpe diem-esker in het leven. Goed, een verhaal apart waar je op zich al een volledig blog aan zou kunnen wijden, maar dat ga ik dus niet doen. Ik vertel dit vooral als achtergrondinfo, want zonder deze gebeurtenissen had ik deze relatie sowieso nooit een kans gegeven: een man met een scheiding achter de rug en twee kinderen? No way! 

Gelukkig durf ik inmiddels beter naar mijn gevoel te luisteren, en dus wist ik dat ik hier iets bijzonders te pakken had, toen ik eenmaal toe had gegeven aan mijn verliefdheid althans. En dat maakte het weer wat makkelijker om om te gaan met het feit dat hij al kinderen had. Nee, het was niet ideaal, en nee, ik had geen idee wat ik er mee aan moest, maar het gevoel tussen ons zat al meteen zó goed, dat ik wel gek zou zijn als ik dat zou laten schieten alleen maar omdat hij niet in het perfecte plaatje paste. Want als ik dat perfecte plaatje nou écht zo belangrijk vond, dan had ik gewoon lekker in mijn vorige relatie moeten blijven zitten: op papier perfect in orde, maar in de praktijk behoorlijk ongelukkig.

Toen ik dit besef eenmaal had, ging het ineens een stuk makkelijker met het DTR-en en durfde ik eindelijk hardop uit te spreken wat ik van binnen eigenlijk al vanaf het begin voelde: het is aan!

The Package Deal

Stiefmoeder worden, daar kies je over het algemeen niet voor. Dat overkomt je. Net zoals verliefdheid je overkomt, alleen heeft die verliefdheid dan ook nog een pakketje aan ‘bijkomende voorwaarden’. Zo ook bij mij: ik ontmoette een geweldig leuke vent, alleen had hij toevallig al kinderen. Een package deal dus. En wat doe je dan? Iemand de deur wijzen omdat hij toevallig niet het perfecte plaatje meebrengt, terwijl het misschien wel de perfecte man voor je is? Niet dus. Althans, ik deed dat niet. En dus kreeg ik zomaar ineens te maken met de mij totaal onbekende wereld van het stiefouderschap.

Met alle samengestelde gezinnen van tegenwoordig is er op internet genoeg te vinden over het stiefouderschap: tips en adviezen van deskundigen, artikelen, analyses, noem het maar op. Maar wat ik daarbij weinig tegenkwam waren alledaagse verhalen en ervaringen van andere stiefouders, en dan met name van stiefmoeders die zelf nog geen kinderen hadden toen ze hun geliefde tegenkwamen. Tel daarbij op dat ik veel dingen meemaak die ik zelf ontzettend fascinerend vind en het idee tot een ‘stiefblog’ was geboren. Mijn doel: ervaringen delen met anderen, in de hoop dat we daar allemaal nét iets betere stiefouders van worden. Dus maak jij vergelijkbare – of juist compleet tegengestelde – situaties mee in jouw stiefgezin? Ik hoor graag jullie ervaringen en verhalen!