Tweedegraads Stieffamilie

Mini en Maxi zijn niet alleen in míjn leven gekomen, maar ook in dat van mijn familie. Over package deal gesproken: waar ik eerst alleen op verjaardagen en feestjes kwam, komen we nu ineens met z’n vieren – tenzij mijn lief de kinderen die week niet heeft, dan zijn we wel met z’n tweeën. Alleen dat al is soms best gek: verjaardagen vieren we de ene keer met alleen de twee kinderen van mijn zus erbij, en de andere keer ineens met vier kinderen. Gelukkig kunnen Mini en Maxi het goed vinden met mijn nichtjes, en zijn ze altijd blij om te horen dat ze op bezoek komen of dat wij bij hen op bezoek gaan. Bij die generatie dus zeker geen aanpassingsproblemen.

Met mijn ouders en zus vond ik het wat lastiger. Ik zeg bewust ‘vond ik lastiger’ en niet ‘was het lastiger’, want mijn familie heeft er eigenlijk geen moment moeilijk over gedaan dat ik ineens twee kinderen meenam naar gelegenheden. Sterker nog, ik denk dat je wel kunt stellen dat ze ze met open armen hebben ontvangen in de familie. Natuurlijk was er eerst wel wat onwennigheid, maar zeker geen onwil. Mijn moeder riep enthousiast dat ze haar ook best oma mogen noemen als ze willen en gaf ze al vanaf het tweede bezoekje allebei een knuffel. (Grappig, dat knuffelen oma’s altijd zo goed afgaat! Zij is er met Mini en Maxi in elk geval een stuk beter in dan ik.) Waarom vond ik het dan lastig? Ik denk omdat ik me erg verantwoordelijk voelde voor de kinderen en met name voor hun gedrag in het bijzijn van mijn familie. Ik had ze immers meegenomen, ook al horen ze bij mijn lief. (Nou weet ik dat hij zich nóg veel verantwoordelijker voelt voor hun gedrag, maar dat terzijde.) Dus als ze zich dan niet netjes gedroegen, voelde ik me daar ongemakkelijk bij.

Dieptepuntje hierin was de eerste kerst dat de kinderen meekwamen naar mijn ouders, een jaar geleden. In een onbewaakt ogenblik (en natuurlijk nét toen mijn ouders even niet thuis waren) liet Mini een potje nagellak omvallen op de eikenhouten vloer. Drama alom, want ik had geen nagellakremover bij me, en andere schoonmaakmiddelen wilden niet helpen. En terwijl mijn lief en ik naarstig probeerden dit op te lossen, ging Mini met een breinaald de kitrand van de balkondeuren te lijf. De kleine vandaal! Toen werd het me even te veel, en voor zover ik me kan herinneren is dit de eerste (en tot nu toe enige) keer geweest dat ik de het-zijn-jouw-kinderen,-doe-er-wat-aan!-kaart heb gespeeld naar mijn lief. En al die tijd zat ik flink in de rats wat mijn ouders wel niet zouden zeggen, en of ze de kinderen nog wel lief zouden vinden nadat ze hun huis zo hadden toegetakeld.

Gelukkig bleken de zorgen om niets. Met van de buren geleende remover was de nagellak zo verdwenen, en de kitrand bleek ook makkelijk te herstellen. En het voornaamste: mijn ouders reageerden heel relaxed. “Dat gebeurt nou eenmaal met kinderen, niks aan te doen en niks onoverkomelijks”. Toch heeft dit incident niet geholpen voor mijn gemoedsrust in dit soort situaties. Ik ben nog steeds erg op mijn hoede als de kinderen ergens mee naartoe gaan ‘aan mijn kant’, en doe een klein schietgebedje dat ze zich goed gedragen. Maar ik weet dat die onrust meer in mijn beleving ligt dan in de realiteit. Mijn ouders en zus en zwager hebben de kinderen namelijk volledig geaccepteerd. Zodanig zelfs, dat ik mijn moeder laatst tegen iemand hoorde zeggen dat “alle vier de kleinkinderen erbij zijn deze kerst”. En dat mijn zus eens aan mijn lief vroeg: “Wat willen jullie kinderen drinken?” Enerzijds geeft dat me nog een beetje een gek gevoel. Maar dat komt meer voort uit een voorzichtigheid dat ik bij niemand de indruk wil wekken dat ik de plek van hun moeder in wil nemen. Anderzijds vind ik dit soort onbewuste uitspraken het beste bewijs van hoe mijn familie er over denkt, en geeft het me een warm and fuzzy feeling dat zij al in ruim een jaar tijd de kinderen zo hebben geaccepteerd dat ze echt vinden dat ze niet alleen bij mijn lief, maar ook bij mij horen.

Advertenties

De ex, en haar rol in mijn en ons leven

Tja, in een blog over het stiefouderschap mag een post over De Ex natuurlijk niet ontbreken! Want of ik het nu leuk vind of niet, niet alleen de kinderen vormen onderdeel van de package deal: de ex doet dat net zo goed. Immers, zij zal altijd in het leven van haar kinderen blijven. En dus in het leven van mijn lief, die de zorg over de kinderen met haar deelt. En dus in mijn leven, als een soort ex-vormig aanhangsel aan de relatie. Zo simpel is het.

Vreemd genoeg heb ik er juist om die reden nooit zo’n moeite mee gehad. Toen ik aan deze relatie begon was het zo klaar als een klontje dat de ex altijd in beeld zou blijven, en dus heb ik dat altijd beschouwd als een gegeven. Klaar. Ik denk dat ik daar zelfs nog een stapje verder in ga dan mijn lief: in mijn hoofd is er al een veel sterker ideaalbeeld aanwezig van hoe de toekomst er uit zou moeten zien qua communicatie tussen beide ouders en hun partners. Mijn ideale plaatje is een soort multi-ouder-partnerschap, waarin uiteraard de ouders zelf de regie voeren, maar waarin ik als stiefmoeder (en een eventuele stiefvader aan de andere kant) wel mee word genomen in de communicatie.

Terwijl ik nu nog vrijwel geen direct contact heb met de ex, speel ik toch soms al wel een rol in de communicatie tussen mijn lief en haar. En wel als buffer. Dan wijs ik hem af en toe even op haar perspectief, omdat hij dat door oud zeer en boosheid-uit-gewoonte als gevolg van de scheiding niet altijd kan zien. Dus dan probeer ik voorzichtig ook de andere kant van het verhaal een beetje te belichten, en hoop daarmee de communicatie tussen hen weer wat beter te krijgen. In het belang van de kinderen, en ook in de hoop dat dat ons een stapje in de richting van dat harmonieuze stiefsysteem brengt dat ik voor ogen heb. Want daarmee is een goede communicatie tussen de co-ouders uiteindelijk ook in mijn belang.

Hoewel de ex in kwestie niet overloopt van openheid en enthousiasme naar of over ons, hoor je mij niet klagen. Als ik sommige verhalen hoor over bemoeizuchtige of – nog erger – wraakzuchtige exen, realiseer ik me dat wij ons in de handjes mogen knijpen met de situatie zoals die nu is. En durf ik voorzichtig optimistisch te zijn dat dat harmonieuze stiefsysteem op de lange termijn – als alle scheidingspijn en -boosheid definitief zijn weggeëbd – ook echt voor ons in het verschiet ligt.

The Package Deal

Stiefmoeder worden, daar kies je over het algemeen niet voor. Dat overkomt je. Net zoals verliefdheid je overkomt, alleen heeft die verliefdheid dan ook nog een pakketje aan ‘bijkomende voorwaarden’. Zo ook bij mij: ik ontmoette een geweldig leuke vent, alleen had hij toevallig al kinderen. Een package deal dus. En wat doe je dan? Iemand de deur wijzen omdat hij toevallig niet het perfecte plaatje meebrengt, terwijl het misschien wel de perfecte man voor je is? Niet dus. Althans, ik deed dat niet. En dus kreeg ik zomaar ineens te maken met de mij totaal onbekende wereld van het stiefouderschap.

Met alle samengestelde gezinnen van tegenwoordig is er op internet genoeg te vinden over het stiefouderschap: tips en adviezen van deskundigen, artikelen, analyses, noem het maar op. Maar wat ik daarbij weinig tegenkwam waren alledaagse verhalen en ervaringen van andere stiefouders, en dan met name van stiefmoeders die zelf nog geen kinderen hadden toen ze hun geliefde tegenkwamen. Tel daarbij op dat ik veel dingen meemaak die ik zelf ontzettend fascinerend vind en het idee tot een ‘stiefblog’ was geboren. Mijn doel: ervaringen delen met anderen, in de hoop dat we daar allemaal nét iets betere stiefouders van worden. Dus maak jij vergelijkbare – of juist compleet tegengestelde – situaties mee in jouw stiefgezin? Ik hoor graag jullie ervaringen en verhalen!