De tandwieltheorie

Toen wij elkaar net kenden, was één van de uitdagingen waar wij mee te maken kregen het grote verschil in de levens die wij elk leidden. En dan met name het grote contrast tussen de kinder- en kinderloze weken. In de kinderweken werd de agenda en het ritme bepaald door de kinderen. In het begin kwam ik daar helemaal niet aan te pas en kon ik hooguit na bedtijd langsgaan bij mijn lief, later kon ik er ook wel eens naartoe als de kinderen wakker waren, maar alles met mate. De ‘kinderloze’ week daarentegen was helemaal ‘van ons tweeën’. En omdat ik in de ‘kinderweek’ mijn lief minder kon zien dan je normaal zou doen terwijl je nog knetterverliefd bent, wilde ik hem in de kinderloze week dus extra éxtra veel zien. (Daarbij zag ik alleen even over het hoofd dat dat óók de week was waarin hij ook weer eens kon sporten, zijn huishouden kon bijwerken en zijn sociaal leven kon opkrikken – allemaal zaken waar hij als alleenstaande vader in de kinderweken niet aan toekwam. Maar dat is weer een heel ander onderwerp, waar ik een keer een aparte blogpost aan zal wijden.)

Dat scherpe contrast tussen de ene en de andere week, tussen elkaar (vrijwel) helemaal niet zien en elkaar (vrijwel) voor jezelf hebben, was behoorlijk lastig. Niet alleen voor mij, maar ook voor hem. Het was net alsof we twee tegenovergestelde levens parallel aan elkaar probeerden te leiden, en dat we elke zondagavond moesten omschakelen naar een ander kanaal voor weer een nieuwe week mét respectievelijk zónder kinderen. Niet zelden lag ik dan aan het einde van een kinderloze week op zondagavond met een lichte vorm van buikpijn in bed, dat het weer ‘voorbij’ was met onze quality time, alsof ons gezamenlijke leven die maandagochtend weer radicaal on hold gezet zou worden. En in zekere zin was dat ook zo.

Mijn lief heeft destijds de metafoor van de tandwielen bedacht: wij zijn twee tandwielen, waarvan de tanden langzaam steeds verder in elkaar haken. Elk wiel geeft ons eigen leven weer, en hoe meer die tandwielen in elkaar haken, hoe meer onze levens samen zullen smelten. En hoe meer dát gebeurt, des te kleiner zullen de contrasten worden tussen de ene en de andere week. Een prettige gedachte!

Deze metafoor werkt voor ons allebei heel verhelderend om te bepalen ‘waar we nu staan’, en wordt er regelmatig bij gehaald. Mijn vriend doet dan met zijn handen twee tandwielen na en laat zien hoe ver de tanden al in elkaar haken: “Kijk, hier zijn we nu.” Dan zie ik hoe ver we al zijn gekomen, en ook welke weg we nog te gaan hebben. Maar deze metafoor helpt ons ook te beseffen dat het een heel geleidelijk proces is, en dat zolang we de wielen maar gestaag laten draaien, ze vanzelf een keer helemaal in elkaar zullen grijpen!

Advertenties