Tweedegraads Stieffamilie

Mini en Maxi zijn niet alleen in míjn leven gekomen, maar ook in dat van mijn familie. Over package deal gesproken: waar ik eerst alleen op verjaardagen en feestjes kwam, komen we nu ineens met z’n vieren – tenzij mijn lief de kinderen die week niet heeft, dan zijn we wel met z’n tweeën. Alleen dat al is soms best gek: verjaardagen vieren we de ene keer met alleen de twee kinderen van mijn zus erbij, en de andere keer ineens met vier kinderen. Gelukkig kunnen Mini en Maxi het goed vinden met mijn nichtjes, en zijn ze altijd blij om te horen dat ze op bezoek komen of dat wij bij hen op bezoek gaan. Bij die generatie dus zeker geen aanpassingsproblemen.

Met mijn ouders en zus vond ik het wat lastiger. Ik zeg bewust ‘vond ik lastiger’ en niet ‘was het lastiger’, want mijn familie heeft er eigenlijk geen moment moeilijk over gedaan dat ik ineens twee kinderen meenam naar gelegenheden. Sterker nog, ik denk dat je wel kunt stellen dat ze ze met open armen hebben ontvangen in de familie. Natuurlijk was er eerst wel wat onwennigheid, maar zeker geen onwil. Mijn moeder riep enthousiast dat ze haar ook best oma mogen noemen als ze willen en gaf ze al vanaf het tweede bezoekje allebei een knuffel. (Grappig, dat knuffelen oma’s altijd zo goed afgaat! Zij is er met Mini en Maxi in elk geval een stuk beter in dan ik.) Waarom vond ik het dan lastig? Ik denk omdat ik me erg verantwoordelijk voelde voor de kinderen en met name voor hun gedrag in het bijzijn van mijn familie. Ik had ze immers meegenomen, ook al horen ze bij mijn lief. (Nou weet ik dat hij zich nóg veel verantwoordelijker voelt voor hun gedrag, maar dat terzijde.) Dus als ze zich dan niet netjes gedroegen, voelde ik me daar ongemakkelijk bij.

Dieptepuntje hierin was de eerste kerst dat de kinderen meekwamen naar mijn ouders, een jaar geleden. In een onbewaakt ogenblik (en natuurlijk nét toen mijn ouders even niet thuis waren) liet Mini een potje nagellak omvallen op de eikenhouten vloer. Drama alom, want ik had geen nagellakremover bij me, en andere schoonmaakmiddelen wilden niet helpen. En terwijl mijn lief en ik naarstig probeerden dit op te lossen, ging Mini met een breinaald de kitrand van de balkondeuren te lijf. De kleine vandaal! Toen werd het me even te veel, en voor zover ik me kan herinneren is dit de eerste (en tot nu toe enige) keer geweest dat ik de het-zijn-jouw-kinderen,-doe-er-wat-aan!-kaart heb gespeeld naar mijn lief. En al die tijd zat ik flink in de rats wat mijn ouders wel niet zouden zeggen, en of ze de kinderen nog wel lief zouden vinden nadat ze hun huis zo hadden toegetakeld.

Gelukkig bleken de zorgen om niets. Met van de buren geleende remover was de nagellak zo verdwenen, en de kitrand bleek ook makkelijk te herstellen. En het voornaamste: mijn ouders reageerden heel relaxed. “Dat gebeurt nou eenmaal met kinderen, niks aan te doen en niks onoverkomelijks”. Toch heeft dit incident niet geholpen voor mijn gemoedsrust in dit soort situaties. Ik ben nog steeds erg op mijn hoede als de kinderen ergens mee naartoe gaan ‘aan mijn kant’, en doe een klein schietgebedje dat ze zich goed gedragen. Maar ik weet dat die onrust meer in mijn beleving ligt dan in de realiteit. Mijn ouders en zus en zwager hebben de kinderen namelijk volledig geaccepteerd. Zodanig zelfs, dat ik mijn moeder laatst tegen iemand hoorde zeggen dat “alle vier de kleinkinderen erbij zijn deze kerst”. En dat mijn zus eens aan mijn lief vroeg: “Wat willen jullie kinderen drinken?” Enerzijds geeft dat me nog een beetje een gek gevoel. Maar dat komt meer voort uit een voorzichtigheid dat ik bij niemand de indruk wil wekken dat ik de plek van hun moeder in wil nemen. Anderzijds vind ik dit soort onbewuste uitspraken het beste bewijs van hoe mijn familie er over denkt, en geeft het me een warm and fuzzy feeling dat zij al in ruim een jaar tijd de kinderen zo hebben geaccepteerd dat ze echt vinden dat ze niet alleen bij mijn lief, maar ook bij mij horen.

Advertenties

Het familieweekend

Dit weekend stond er weer iets spannends op de agenda: het familieweekend van mijn moeders familie. Eén keer per jaar brengen wij een weekend samen door met alle ooms, tantes, neven en nichten én hun kinderen. Een grote, gezellige familie, en doorgaans een drukke bende, zo’n weekend.

Vorig jaar had mijn lief de kinderen niet tijdens het familieweekend, en eigenlijk kwam dat wel goed uit. Kon hij eerst even zelf aan mijn grote familie wennen zonder dat hij zich meteen ook om de kinderen hoefde te bekommeren. 🙂 Dit jaar had hij de kinderen wél, en ook dat kwam goed uit. Ik was er namelijk wel aan toe om ook in dat opzicht de volgende stap te zetten, en aan mijn familie te laten zien welke twee kinderen er nu langzamerhand een beetje bij mij begonnen te horen.

Helaas stond de ex in eerste instantie niet te juichen over onze plannen. Maxi had dit weekend namelijk een voetbalwedstrijd, en zij vond het geen goed idee dat hij deze zou missen voor een familieweekend van een familie “die niet eens zijn familie was”. Oei. Daar gaan we, dacht ik. Dit zijn de vage, grijze gebieden, waar je met z’n allen heel zorgvuldig je weg in moet zien te vinden. Immers, voor mij beginnen ze al wel langzaam bij mij te horen, en ik bij hen. En mijn familie hoort bij mij, en zal dus ook stukje bij beetje deel gaan uitmaken van hun leven. Weliswaar in een lage frequentie, maar toch. Natuurlijk wordt het nooit ‘echt’ hun familie, dat begrijp ik ook wel. En ik snap ook wel dat hun moeder moeite heeft met het idee dat een voor haar vreemde familie in het leven komt van haar kinderen. Maar om dat zo uitgesproken te horen vond ik toch wel een beetje lastig.

Gelukkig zijn mijn lief en zijn ex er uiteindelijk goed uit gekomen en konden Mini en Maxi er toch het hele weekend bij zijn. En gelukkig werden ze heel hartelijk ontvangen door al die ooms en tantes en neven en nichten én hun kinderen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat zij er nu ook bij hoorden – en misschien was dat het voor hen ook wel. De kinderen zelf hebben zich ook prima vermaakt. Lekker ravotten in het bos met andere kinderen, laat naar bed en op avontuur door een groot huis met allemaal kamers: what’s not to like? Dat daar dan allemaal mensen omheen liepen die ze niet kenden en die schijnbaar familie van me waren, namen ze ter kennisgeving aan.

Wat ik zelf een mooi neveneffect vond aan dit weekend is dat het mijn relatie met de kinderen op een bepaalde manier opnieuw definieerde. Veel van mijn neven en nichten hadden kinderen rondlopen, en nu ik ook ineens. Een soort van dan. In de ogen van mijn familie waren Mini en Maxi in elk geval de verantwoordelijkheid van mij en mijn lief, en dus wendden ze zich ook tot mij als er iets met ze was. En Mini en Maxi deden dat zelf ook! Waar ik vorige week nog ongeveer de laatste keus was, na papa, oma, opa, tante en oom, was ik in deze omgeving ineens de persoon bij wie ze zich vertrouwd voelden. Naar wie ze toekwamen als er iets was, of als ze iets nodig hadden. En ik moet zeggen, dat voelde best fijn.