Tweedegraads Stieffamilie

Mini en Maxi zijn niet alleen in míjn leven gekomen, maar ook in dat van mijn familie. Over package deal gesproken: waar ik eerst alleen op verjaardagen en feestjes kwam, komen we nu ineens met z’n vieren – tenzij mijn lief de kinderen die week niet heeft, dan zijn we wel met z’n tweeën. Alleen dat al is soms best gek: verjaardagen vieren we de ene keer met alleen de twee kinderen van mijn zus erbij, en de andere keer ineens met vier kinderen. Gelukkig kunnen Mini en Maxi het goed vinden met mijn nichtjes, en zijn ze altijd blij om te horen dat ze op bezoek komen of dat wij bij hen op bezoek gaan. Bij die generatie dus zeker geen aanpassingsproblemen.

Met mijn ouders en zus vond ik het wat lastiger. Ik zeg bewust ‘vond ik lastiger’ en niet ‘was het lastiger’, want mijn familie heeft er eigenlijk geen moment moeilijk over gedaan dat ik ineens twee kinderen meenam naar gelegenheden. Sterker nog, ik denk dat je wel kunt stellen dat ze ze met open armen hebben ontvangen in de familie. Natuurlijk was er eerst wel wat onwennigheid, maar zeker geen onwil. Mijn moeder riep enthousiast dat ze haar ook best oma mogen noemen als ze willen en gaf ze al vanaf het tweede bezoekje allebei een knuffel. (Grappig, dat knuffelen oma’s altijd zo goed afgaat! Zij is er met Mini en Maxi in elk geval een stuk beter in dan ik.) Waarom vond ik het dan lastig? Ik denk omdat ik me erg verantwoordelijk voelde voor de kinderen en met name voor hun gedrag in het bijzijn van mijn familie. Ik had ze immers meegenomen, ook al horen ze bij mijn lief. (Nou weet ik dat hij zich nóg veel verantwoordelijker voelt voor hun gedrag, maar dat terzijde.) Dus als ze zich dan niet netjes gedroegen, voelde ik me daar ongemakkelijk bij.

Dieptepuntje hierin was de eerste kerst dat de kinderen meekwamen naar mijn ouders, een jaar geleden. In een onbewaakt ogenblik (en natuurlijk nét toen mijn ouders even niet thuis waren) liet Mini een potje nagellak omvallen op de eikenhouten vloer. Drama alom, want ik had geen nagellakremover bij me, en andere schoonmaakmiddelen wilden niet helpen. En terwijl mijn lief en ik naarstig probeerden dit op te lossen, ging Mini met een breinaald de kitrand van de balkondeuren te lijf. De kleine vandaal! Toen werd het me even te veel, en voor zover ik me kan herinneren is dit de eerste (en tot nu toe enige) keer geweest dat ik de het-zijn-jouw-kinderen,-doe-er-wat-aan!-kaart heb gespeeld naar mijn lief. En al die tijd zat ik flink in de rats wat mijn ouders wel niet zouden zeggen, en of ze de kinderen nog wel lief zouden vinden nadat ze hun huis zo hadden toegetakeld.

Gelukkig bleken de zorgen om niets. Met van de buren geleende remover was de nagellak zo verdwenen, en de kitrand bleek ook makkelijk te herstellen. En het voornaamste: mijn ouders reageerden heel relaxed. “Dat gebeurt nou eenmaal met kinderen, niks aan te doen en niks onoverkomelijks”. Toch heeft dit incident niet geholpen voor mijn gemoedsrust in dit soort situaties. Ik ben nog steeds erg op mijn hoede als de kinderen ergens mee naartoe gaan ‘aan mijn kant’, en doe een klein schietgebedje dat ze zich goed gedragen. Maar ik weet dat die onrust meer in mijn beleving ligt dan in de realiteit. Mijn ouders en zus en zwager hebben de kinderen namelijk volledig geaccepteerd. Zodanig zelfs, dat ik mijn moeder laatst tegen iemand hoorde zeggen dat “alle vier de kleinkinderen erbij zijn deze kerst”. En dat mijn zus eens aan mijn lief vroeg: “Wat willen jullie kinderen drinken?” Enerzijds geeft dat me nog een beetje een gek gevoel. Maar dat komt meer voort uit een voorzichtigheid dat ik bij niemand de indruk wil wekken dat ik de plek van hun moeder in wil nemen. Anderzijds vind ik dit soort onbewuste uitspraken het beste bewijs van hoe mijn familie er over denkt, en geeft het me een warm and fuzzy feeling dat zij al in ruim een jaar tijd de kinderen zo hebben geaccepteerd dat ze echt vinden dat ze niet alleen bij mijn lief, maar ook bij mij horen.

Advertenties

De eerste kennismaking

Toen mijn lief en ik elkaar een maand of acht kenden en inmiddels een eerste vakantie samen bijzonder goed hadden overleefd, durfden we het wel aan om De Volgende Stap te nemen: kennismaken met de kinderen. Nou zijn mijn lief en ik allebei nogal bedachtzaam met dit soort dingen, dus aan dit moment gingen vele, vele avonden vooraf waarin we aan het peinzen en puzzelen waren over deze stap. Hoe konden we het aanpakken? Hoe zou dit kunnen uitpakken? Hoe kunnen ze reageren? Het liefst bekeken we alle mogelijke scenario’s van alle mogelijke kanten voordat we een beslissing namen. Voor mijn gevoel was deze eerste ontmoeting ook meteen heel bepalend voor het verloop van de verdere relatie met zijn kinderen. Daarmee legde ik er verder helemáál geen druk op, welnee…

Des te beter was het dan ook dat de ontmoeting uiteindelijk heel spontaan tot stand kwam. Mijn lief vertelde op een vrijdagmiddag dat hij die avond pannenkoeken ging eten met de kinderen, en nodigde me prompt uit om ook te komen. Mijn eerste gedachte: waaaat, twee uur vantevoren?! Mijn tweede gedachte: why the hell not! Is waarschijnlijk maar beter ook, anders ga ik het toch maar over-analyseren… En zo toog ik twee uur later naar zijn huis, belde aan, en stelde me voor aan de kinderen.

We hadden al voorbesproken dat ik eerst een aantal keren ‘gewoon’ op bezoek zou komen voordat hij aan zijn kinderen zou vertellen dat wij verliefd waren op elkaar. Dit met mijn persoonlijke horrorscenario in het achterhoofd: een man die zijn nieuwe chick meeneemt naar huis, en haar aan zijn kinderen voorstelt met de woorden: “Meet your new mommy!” Brrrrr. Het leek ons dan ook  veel beter om mij langzaam ‘in te faseren’, zodat ze eerst konden wennen aan mij als persoon, en dan pas te maken zouden krijgen met mijn nieuwe rol/aanwezigheid in hun gezin. Dus die eerste avond pannenkoeken eten was ik gewoon een vriendin die mee kwam eten, zoals zij wel vaker meemaken.

En het moet gezegd: eigenlijk ging het gewoon heel goed. Ze vonden me interessant, waren beleefd en gezellig. In mijn hoofd ging het er echter een stuk minder rustig aan toe. Allerlei gedachten dwarrelden door elkaar: “Kijk mij hier nou zitten! Dit is dus mijn toekomst, als ik met deze man gelukkig blijf. Ik ken dit helemaal niet! En kan ik het eigenlijk wel? PANIEK!” Gelukkig voelde mijn lief dit goed aan, en stelde hij me non-verbaal gerust met af en toe een knipoog of een aai in het voorbijgaan. En zo overleefde ik zomaar de eerste ontmoeting met de potentiële stiefkinderen…

 

In den beginne

Ik leerde mijn lief ruim twee jaar geleden kennen op een bruiloft. Zelf was ik toen een jaar of twee single na een relatie van 10 jaar, en eigenlijk heel tevreden met mijn leven. Ik had na het verbreken van mijn relatie wel even een ‘dating-fase’ gehad waarin ik met name aan het internetdaten was, met een paar leuke en iets meer minder leuke maar wel hilarische dates tot gevolg. Maar dat internetdaten is maar vermoeiend, en bovendien kwam ik op den duur tot de conlusie dat ik eigenlijk helemaal niet zo’n behoefte had aan een nieuwe relatie. Dus ik had net officieel besloten dat ik het daten even ging laten voor wat het was. En ja, dán ontmoet je dus iemand.

Romantische ziel die ik ben vond ik het wel geweldig om op een bruiloft een leuke man tegen het lijf te lopen, maar meer dan dat zou het niet worden. Niet alleen zat ik op dat moment oprecht niet te wachten op een nieuwe relatie, ook bleek de man in kwestie nog midden in een scheiding te zitten én twee kinderen te hebben; twee ingrediënten die mij normaliter heel hard deden wegrennen, of althans, deden verder klikken op de datingsite in kwestie. (Later heb ik ook nog vaak tegen mijn lief gegrapt dat ‘ie er op een datingsite nóóit doorheen was gekomen…)

Maar ja, het klikte wel. En dus spraken we twee dagen na de bruiloft al opnieuw af, onder het mom van “Joh, het gaat toch nergens heen, maar daarom kunnen we toch wel een leuke fling hebben?” We waren beiden volledig van plan het daarbij te houden, maar ons hart koos een iets andere richting en zo raakten we per ongeluk halsoverkop verliefd. Tja, en dan moet je ineens gaan nadenken over wat je daar eigenlijk van vindt, zo’n man met kinderen! Bij mij is dat heel stapsgewijs gegaan. En met dit blog probeer ik verslag te doen van die stappen.

The Package Deal

Stiefmoeder worden, daar kies je over het algemeen niet voor. Dat overkomt je. Net zoals verliefdheid je overkomt, alleen heeft die verliefdheid dan ook nog een pakketje aan ‘bijkomende voorwaarden’. Zo ook bij mij: ik ontmoette een geweldig leuke vent, alleen had hij toevallig al kinderen. Een package deal dus. En wat doe je dan? Iemand de deur wijzen omdat hij toevallig niet het perfecte plaatje meebrengt, terwijl het misschien wel de perfecte man voor je is? Niet dus. Althans, ik deed dat niet. En dus kreeg ik zomaar ineens te maken met de mij totaal onbekende wereld van het stiefouderschap.

Met alle samengestelde gezinnen van tegenwoordig is er op internet genoeg te vinden over het stiefouderschap: tips en adviezen van deskundigen, artikelen, analyses, noem het maar op. Maar wat ik daarbij weinig tegenkwam waren alledaagse verhalen en ervaringen van andere stiefouders, en dan met name van stiefmoeders die zelf nog geen kinderen hadden toen ze hun geliefde tegenkwamen. Tel daarbij op dat ik veel dingen meemaak die ik zelf ontzettend fascinerend vind en het idee tot een ‘stiefblog’ was geboren. Mijn doel: ervaringen delen met anderen, in de hoop dat we daar allemaal nét iets betere stiefouders van worden. Dus maak jij vergelijkbare – of juist compleet tegengestelde – situaties mee in jouw stiefgezin? Ik hoor graag jullie ervaringen en verhalen!