Relatie? Nee hoor!

Bij ons heeft het even geduurd voordat we onze relatie een relatie noemden. In de Amerikaanse MTV-serie ‘Awkward’ noemen ze dat DTR-en: Defining The Relationship. Na een poosje daten stellen de karakters in die serie elkaar de vraag: “Have you DTR’d yet?” Oftewel: hebben jullie al officieel bepaald dat jullie een Relatie Hebben? Of zijn jullie alleen nog een beetje vrijblijvend aan het daten? Nou, die DTR-fase duurde bij ons behoorlijk lang: we leerden elkaar in juni kennen, en pas in december gaven we officieel aan de buitenwereld toe dat we een bonafide relatie hadden. (Waarop de standaardreactie overigens was: “Oh ja joh?? Duhhh!!”) Het feit dat mijn lief twee kinderen heeft én pas net gescheiden was speelde daarbij een grote rol; het was gewoon niet handig om al een nieuwe relatie aan te gaan, en dus waren we daar beiden behoorlijk huiverig voor. Ik misschien nog wel meer dan hij, want niet alleen wist ik niet of hij zijn scheiding al wel voldoende verwerkt had, maar als we echt een relatie hadden betekende dat ook dat ik ‘iets moest’ met het feit dat hij al kinderen had.

Tot een aantal jaar geleden was ik altijd erg bezig met ‘het ideale plaatje’: het beeld van hoe je leven er uit zou moeten zien, qua huisje-boompje-beestje, carrière, sociaal leven en persoonlijke zelfontwikkeling en natuurlijk de timing die dit allemaal moest hebben. Een onbewust masterplan van je leven, zogezegd. En zo trapte ik net als vele anderen van onze generatie in de bekende valkuil dat je denkt dat het leven volledig maakbaar is – waarbij je compleet in de war raakt als dat niet zo blijkt te zijn. Gelukkig ben ik daar beter en wijzer uitgekomen en sta ik nu veel carpe diem-esker in het leven. Goed, een verhaal apart waar je op zich al een volledig blog aan zou kunnen wijden, maar dat ga ik dus niet doen. Ik vertel dit vooral als achtergrondinfo, want zonder deze gebeurtenissen had ik deze relatie sowieso nooit een kans gegeven: een man met een scheiding achter de rug en twee kinderen? No way! 

Gelukkig durf ik inmiddels beter naar mijn gevoel te luisteren, en dus wist ik dat ik hier iets bijzonders te pakken had, toen ik eenmaal toe had gegeven aan mijn verliefdheid althans. En dat maakte het weer wat makkelijker om om te gaan met het feit dat hij al kinderen had. Nee, het was niet ideaal, en nee, ik had geen idee wat ik er mee aan moest, maar het gevoel tussen ons zat al meteen zó goed, dat ik wel gek zou zijn als ik dat zou laten schieten alleen maar omdat hij niet in het perfecte plaatje paste. Want als ik dat perfecte plaatje nou écht zo belangrijk vond, dan had ik gewoon lekker in mijn vorige relatie moeten blijven zitten: op papier perfect in orde, maar in de praktijk behoorlijk ongelukkig.

Toen ik dit besef eenmaal had, ging het ineens een stuk makkelijker met het DTR-en en durfde ik eindelijk hardop uit te spreken wat ik van binnen eigenlijk al vanaf het begin voelde: het is aan!

Advertenties

In den beginne

Ik leerde mijn lief ruim twee jaar geleden kennen op een bruiloft. Zelf was ik toen een jaar of twee single na een relatie van 10 jaar, en eigenlijk heel tevreden met mijn leven. Ik had na het verbreken van mijn relatie wel even een ‘dating-fase’ gehad waarin ik met name aan het internetdaten was, met een paar leuke en iets meer minder leuke maar wel hilarische dates tot gevolg. Maar dat internetdaten is maar vermoeiend, en bovendien kwam ik op den duur tot de conlusie dat ik eigenlijk helemaal niet zo’n behoefte had aan een nieuwe relatie. Dus ik had net officieel besloten dat ik het daten even ging laten voor wat het was. En ja, dán ontmoet je dus iemand.

Romantische ziel die ik ben vond ik het wel geweldig om op een bruiloft een leuke man tegen het lijf te lopen, maar meer dan dat zou het niet worden. Niet alleen zat ik op dat moment oprecht niet te wachten op een nieuwe relatie, ook bleek de man in kwestie nog midden in een scheiding te zitten én twee kinderen te hebben; twee ingrediënten die mij normaliter heel hard deden wegrennen, of althans, deden verder klikken op de datingsite in kwestie. (Later heb ik ook nog vaak tegen mijn lief gegrapt dat ‘ie er op een datingsite nóóit doorheen was gekomen…)

Maar ja, het klikte wel. En dus spraken we twee dagen na de bruiloft al opnieuw af, onder het mom van “Joh, het gaat toch nergens heen, maar daarom kunnen we toch wel een leuke fling hebben?” We waren beiden volledig van plan het daarbij te houden, maar ons hart koos een iets andere richting en zo raakten we per ongeluk halsoverkop verliefd. Tja, en dan moet je ineens gaan nadenken over wat je daar eigenlijk van vindt, zo’n man met kinderen! Bij mij is dat heel stapsgewijs gegaan. En met dit blog probeer ik verslag te doen van die stappen.