Op de camping – Deel 2

De houding van mijn lief was cruciaal in het relatieve welslagen van de vakantie. Vanaf dag één gaf hij duidelijk aan dat als het mij even te veel werd om wat voor reden dan ook, ik de ruimte moest nemen waar ik behoefte aan had. Of dat nou het lezen van een boek was aan de andere kant van het zwembad, een wandeling in mijn eentje, of een rustige middag bij het huisje terwijl hij de hort op ging met de kinderen: ik hoefde maar een gil te geven of hij zou me alle ruimte geven die ik nodig had.

Maar ja, die gil daadwerkelijk geven, dáár bleek de uitdaging in te zitten! Omdat dit onze eerste vakantie met z’n allen was wilde ik me bewijzen als een soort superstiefmoeder, en dat ging niet samen met ruimte pakken. En ja, dan gebeurt dus het onvermijdelijke: een vreselijke huilbui als het me allemaal te veel wordt. Dit tot grote verbazing van mijn lief, die niets had gemerkt van dreigende onrust. Dat kon ik hem niet kwalijk nemen, want zelf had ik eigenlijk ook niet door hoezeer de vakantie me toch overrompelde, en dus was ik zelf minstens zo verbaasd over mijn plotselinge verdriet als hij.

Gelukkig pakte hij het fantastisch op en gaf hij me een zetje waar ik het zelf lastig vond om tijd voor mezelf te nemen. En voilà: één middag met de auto naar een stadje in de buurt om een beetje te winkelen en op een terrasje te zitten met een boek, en ik kon er de rest van de vakantie weer tegenaan!

Toch bleef het erg wennen. Niet alleen het omgaan met de kinderen en mijn rol in het geheel, maar ook wennen aan het type vakantie. Nou heb ik mijn hele jeugd met veel plezier gekampeerd, dus het campingleven op zich is niets nieuws voor me. Het is meer dat de afgelopen jaren een ander soort vakantie – verre reizen met mijn ex, en later alleen – de  boventoon voerde. Ik heb altijd al geweten dat ik met veel plezier weer over zou schakelen op kampeervakanties als ik eenmaal een gezin zou hebben, maar die omschakeling kwam nu dus ineens heel plotseling. En dat overviel me deze vakantie best wel eens. Bijvoorbeeld tijdens de wekelijkse Franse avond op de camping: een jaar geleden zat ik alleen op een strand in Thailand, en kijk mij hier nu eens zitten, op een Franse familiecamping tussen de karaoke-zingende bejaarden. What happened??

Zo zie je maar weer: life is what happens when you’re busy making other plans! En dus probeer ik me elke keer opnieuw weer voor te nemen om het gewoon maar over me heen te laten komen, en niet té veel te vergelijken met Mijn Leven Voor Het Stiefmoederschap. En langzaam maar zeker lukt dat steeds beter!

 

 

Advertenties

Op de camping – Deel 1

Een paar maanden na de eerste kennismaking met de kinderen brak de zomervakantie aan. Mijn lief had al een vakantie met de kinderen gepland, en nu was het de vraag of ik mee zou gaan. Eerst heb ik nog overwogen om één week ‘in te vliegen’, maar naarmate de vakantie dichterbij kwam en ik toch nog geen andere plannen achter de hand had, besloten we dat we de gok maar gewoon zouden wagen en dat ik ‘helemaal’ mee zou gaan; samen uit, samen thuis.

Nou, dat heb ik geweten! Voor iemand die tot een half jaar daarvoor  eigenlijk nooit meer dan twee dagen kinderen om zich heen heeft gehad is twee dagen in de auto en twee weken op de camping met twee koters van 5 en 6 wel even different koek. Al op de heenweg sloeg de wanhoop regelmatig toe: duwen, trekken, plukken, schreeuwen en huilen achterin, elke 5 minuten vragen of we er al bijna waren, en slapen – ho maar! Op zich natuurlijk geen schokkende fenomenen voor andere ouders; ik heb na de vakantie ook regelmatig de geruststellende woorden gehoord dat reizen met kleine kinderen achterin voor níemand een pretje is. Maar voor mij als kersverse stiefmoeder was het af en toe een ware beproeving: hoe dóen mensen dit?! Na de eerste reisdag – waarin we ook nog eens veel pech hadden qua files en andere ongemakken – plofte ik dan ook uitgeput op mijn hotelbed. En vroeg me serieus af waar ik aan begonnen was, en of ik nog terug kon…

Dag twee van de heenreis verliep gelukkig een stuk soepeler. Het was nog steeds een lange reisdag met ook nog steeds het nodige ge-emmer achterin, maar mede dankzij een goede krijgsraad tussen mij en m’n lief de avond ervoor kon ik het een stuk beter hebben. Iets vaker pauzeren, iets minder aandacht besteden aan het geklier op de achterbank, iets meer muziek die wíj leuk vonden om het draaglijk te houden en de tweede 700 kilometer gingen me een stuk beter af.

Op de camping aangekomen volgden alleen weer een heleboel nieuwe uitdagingen. Dit was de eerste keer dat ik meer dan twee nachten achter elkaar doorbracht met mijn lief en zijn koters, en dat bracht een hoop vragen met zich mee: wat was mijn rol? Hoe moest ik me opstellen tegenover de kinderen? Ging ik ze ook corrigeren en bijsturen, of keek ik van de zijlijn mee? Zou ik ook wat kunnen toevoegen voor hen, of hadden ze alleen behoefte aan hun vader om zich heen? Wat waren onze regels t.a.v. slaapkamer- en badkamerprivacy?

Daar stond tegenover dat ik ook even op kleine schaal kon proeven aan mijn toekomstige leven. In ons vakantiehuisje creëerden we al snel een minihuishoudentje, met onze eigen regels en routine, en dat ging eigenlijk heel goed. Zo zou het dus kunnen gaan, als we ooit zouden gaan samenwonen!