In den beginne

Ik leerde mijn lief ruim twee jaar geleden kennen op een bruiloft. Zelf was ik toen een jaar of twee single na een relatie van 10 jaar, en eigenlijk heel tevreden met mijn leven. Ik had na het verbreken van mijn relatie wel even een ‘dating-fase’ gehad waarin ik met name aan het internetdaten was, met een paar leuke en iets meer minder leuke maar wel hilarische dates tot gevolg. Maar dat internetdaten is maar vermoeiend, en bovendien kwam ik op den duur tot de conlusie dat ik eigenlijk helemaal niet zo’n behoefte had aan een nieuwe relatie. Dus ik had net officieel besloten dat ik het daten even ging laten voor wat het was. En ja, dán ontmoet je dus iemand.

Romantische ziel die ik ben vond ik het wel geweldig om op een bruiloft een leuke man tegen het lijf te lopen, maar meer dan dat zou het niet worden. Niet alleen zat ik op dat moment oprecht niet te wachten op een nieuwe relatie, ook bleek de man in kwestie nog midden in een scheiding te zitten én twee kinderen te hebben; twee ingrediënten die mij normaliter heel hard deden wegrennen, of althans, deden verder klikken op de datingsite in kwestie. (Later heb ik ook nog vaak tegen mijn lief gegrapt dat ‘ie er op een datingsite nóóit doorheen was gekomen…)

Maar ja, het klikte wel. En dus spraken we twee dagen na de bruiloft al opnieuw af, onder het mom van “Joh, het gaat toch nergens heen, maar daarom kunnen we toch wel een leuke fling hebben?” We waren beiden volledig van plan het daarbij te houden, maar ons hart koos een iets andere richting en zo raakten we per ongeluk halsoverkop verliefd. Tja, en dan moet je ineens gaan nadenken over wat je daar eigenlijk van vindt, zo’n man met kinderen! Bij mij is dat heel stapsgewijs gegaan. En met dit blog probeer ik verslag te doen van die stappen.

Advertenties