Logeren

Ook nadat ik had kennisgemaakt met de kinderen bleven we het rustig aan doen. Dus na die eerste keer pannenkoeken eten volgden nog een paar avond- en middagbezoekjes, voordat ik ‘on the record’ bleef slapen. (In de tussentijd bleef ik wel regelmatig slapen overigens, maar dan verkaste ik alsnog naar zolder. Daarbij zagen we Maxi’s scherpe oog nog wel eens over het hoofd; bij één gelegenheid kreeg mijn lief de volgende ochtend van hem de vraag waarom mijn auto er nog stond, waarop hij de creatieve smoes verzon dat ik met de trein naar huis was gegaan…)

Toen het eenmaal zo ver was hebben we de kinderen eerst goed voorbereid. Te beginnen met de aankondiging dat ik binnenkort een keertje zou blijven logeren. Maxi’s vraag daarop: “Maar waar ga je dan slapen? “ Ik: “Hmm, goede vraag. Waar zou ik kúnnen slapen?” Hij: “Nou, bij papa in bed is er nog wel plek. Of bij mij op de kamer!” Mooi vond ik dat, hoe praktisch hij dat bekeek. Het vertelde me dat hij het enerzijds logisch vond dat ik bij zijn vader in bed zou slapen, maar daar anderzijds nog niet de juiste betekenis aan kon hangen.

In diezelfde periode hebben we langzaam de PDA (public display of affection) wat opgeschroefd, om de kinderen te laten zien wat het betekende dat we verliefd op elkaar waren. Dus niet meteen uitgebreide zoensessies op de bank, maar af en toe een kus of een knuffel in het bijzijn van de kinderen. Dat zorgde in eerste instantie wel tot opgetrokken wenkbrauwen en af en toe een “Ieeeuuuwww!” zoals alle kinderen dat doen, maar ook niet meer dan dat. Dus dat was een meevaller.


 

Advertenties

Sluipen & Sneaken

Zoals je in een vorige blogpost kon lezen heeft het ons even wat tijd gekost om tot de (openlijke) conclusie te komen dat we echt een relatie hadden. En pas toen we dat eenmaal hadden geconcludeerd gingen we samen nadenken over de rol van de kinderen in die relatie – of beter gezegd, mijn rol in het leven van hem en zijn kinderen. Dit is een hele bewuste keuze geweest: we wilden wel eerst donders zeker weten dat wij serieus waren met elkaar voordat we de kinderen zouden blootstellen aan een nieuw figuur in hun leven. Bovendien hadden we aan alle kanten gelezen en gehoord dat je het écht rustig aan moet doen als er kinderen in het spel zijn, omdat je in de roze waas van de verliefdheid maar al te snel over het hoofd ziet dat alles wat je doet ook zijn effect heeft op de kinderen – die niet voor deze situatie gekozen hebben bovendien. In het geval van mijn lief kwam daar nog eens bij dat de scheiding nog zo pril was dat het ons verstandig leek om hen eerst te laten wennen aan de nieuwe situatie voor we er een extra factor in de vorm van een nieuwe vriendin van papa aan toevoegden.

Concreet betekende dit dat we acht maanden hebben gewacht tot mijn lief me voorstelde aan zijn kinderen. Een goede beslissing waar ik nog steeds erg achter sta, maar wel één die de eerste acht maanden een extra uitdaging toevoegde aan de relatie. Want het co-ouderschap dat mijn lief met zijn ex is overeengekomen hield in dat hij steeds een week lang de kinderen heeft, maar in die week wilden we elkaar wél graag zien. En dus volgden de verschillende fases van Sluipen & Sneaken; jullie misschien welbekend?

  • Fase 1: naar hem toe rijden en voor de deur in de auto wachten tot ik het signaal “De kust vrij” (= de kinderen liggen in bed) kreeg, een fijne avond met z’n tweeën doorbrengen en dan in het holst van de nacht weer terug naar huis rijden.
  • Fase 2: idem dito, maar ’s nachts geen zin meer hebben om naar huis te rijden en dus midden in de nacht verkassen van zijn bed naar het logeerbed op zolder, aangezien de kinderen ook nog wel eens ’s nachts wakker wilden worden en dan vast geen wildvreemde wilden aantreffen in het bed van hun vader.
  • Fase 3: soms net een tikkeltje minder voorzichtig worden (bijv. in slaap vallen voor het verkas-moment) en dus bijna betrapt worden door één van de twee, met terugkerende dromen waarin ik echt betrapt werd tot gevolg… Om over de ochtenden nog maar te zwijgen: naar elkaar sms’en in bed, terwijl er maar één verdieping tussen zat, pas op kunnen staan als hij al met de kinderen de deur uit was (en daardoor herhaaldelijk te laat op het werk komen) en geroepen afscheidsgroeten van zijn kant die zogenaamd voor de kat waren, maar stiekem voor mij, terwijl ik boven nog in bed lag.

Eén moment staat me nog helder voor de geest: ik ging net op weg naar zolder maar ging onderweg nog even naar de wc in de badkamer. Net op dat moment werd Maxi wakker door een nachtmerrie, en dus zat ik met ingehouden adem te wachten op de badkamer, hopend dat hij niet naar de wc zou hoeven… Nadat Maxi weer rustig in bed lag, ben ik de badkamer uitgesneakt en de trap op geslopen naar zolder, waar ik met kloppend hart in bed kroop. Achteraf zijn dit soort verhalen natuurlijk best grappig, maar op dat moment vond ik het vooral heel spannend. Doodsbenauwd dat de kinderen mij op een verkeerd moment op een verkeerde manier voor het eerst zouden ontmoeten en ik hen voor het leven zou beschadigen, heb ik heel wat momenten half wakker met gespitste oren in bed gelegen daar in huis!