Samenwonen gezien door kinderogen

De meest gemaakte fouten onder ‘stiefkoppels’ volgens zo ongeveer alle bronnen: te hard van stapel lopen. Dat was dus één fout die we sowieso niet wilden maken. Ik houd er niet van om een cliché te zijn. 🙂 En dus hebben we het vanaf het begin af aan heel rustig aan gedaan, als het ging om de kinderen althans… Dit deden we om te beginnen door lang te wachten met de eerste ontmoeting, zoals ik beschreef in De eerste kennismaking. Vervolgens door het langzaam en stapje voor stapje uit te bouwen, en niet van de één op de andere dag altijd bij hun in huis rond te lopen. En tot slot door vooral niet te snel te gaan samenwonen.

Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder sinds ik de kinderen voor het eerst heb ontmoet, en durf ik voorzichtig te zeggen: het Plan Van Aanpak lijkt te hebben gewerkt. Heel geleidelijk zijn de kinderen gewend aan mijn aanwezigheid in hun huis en hun leven. De overgang van er af en toe eens zijn tot er regelmatig zijn is heel ‘organisch’ gegaan, en dat zien we terug in hun gedrag en reacties. Het belangrijkste teken daarvan krijgen we de laatste weken: als mijn lief de kinderen van school haalt, vragen zij regelmatig of ik er ook ben. Het gebeurt ook geregeld dat hij bij thuiskomst de vraag krijgt: “Hé, is Annemiek er niet?” Dat alleen al vind ik een goed teken, maar volgens mijn vriend reageren ze óók nog eens teleurgesteld als blijkt dat ik er niet ben. Hoera, triomf!

Een paar maanden geleden deed Maxi hier nog een schepje bovenop. We zaten aan tafel te praten over mijn werk, en dat ik daarvoor een stukje met de auto moest rijden. Daar dacht hij even over na, en toen kwam hij met het volgende: “Maar kun je dan niet beter hier wonen? Want nu moet je met de auto van je werk naar je huis, en dan van je huis naar hier, en dan van hier naar je werk. Dat is toch helemaal niet handig? Dan ben je alleen maar heen en weer aan het rijden!” Tadaaa: het nut van samenwonen, gezien door kinderogen! Natuurlijk keken mijn lief en ik elkaar op dat moment blij verrast aan: als hij zélf met dit idee komt, moet dat bijna wel betekenen dat hij er geen problemen mee zou hebben als ik bij ze intrek. Een goed teken! Natuurlijk hebben we de gelegenheid wel even aangegrepen om te zeggen dat we dat wel een goed idee vonden en dat we daar zeker even over gingen nadenken. En zo werkten we langzaam toe naar het samenwonen.

Inmiddels zijn we zo ver dat de samenwoonplannen heel concreet zijn. Omdat we dit niet alsnog ineens aan de kinderen willen opdringen (een andere veelgemaakte fout zo horen wij), beginnen we er nu regelmatig zelf over. Dat wordt goed ontvangen, ter kennisgeving aangenomen zelfs. We maken het zo concreet mogelijk, door ook in te gaan op wat dit betekent. Dat er dan ook spullen van mij in hun huis komen te staan, bijvoorbeeld. En dat we dan sommigen dingen die er nu staan zullen moeten wegdoen, omdat het anders allemaal niet past. Ook daarop reageerde Maxi heel praktisch (en scherp): dan kunnen we toch gewoon één tv beneden zetten en één tv op zijn kamer?

En daarmee durven wij voorzichtig te concluderen: voornemen geaccepteerd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s