Een ziek kind

Laatst werd Mini op een zaterdagmiddag onverwachts ziek. Natuurlijk net op het moment dat ik had bedacht om gezellig naar de markt te gaan met de meisjes, terwijl de jongens naar de Praxis gingen. Gevalletje verwachtingsmanagement: ik had alweer helemaal bedacht hoe het zou zijn om met z’n tweetjes naar de markt te gaan. Lekker noten en kaas kopen, samen mooie bloemen uitzoeken voor bij papa thuis, en iets lekkers eten van een marktkraampje. Gezelligheid alom. In de praktijk was helaas niets minder waar. Al voordat we de auto uitstapten (mijn lief zette ons af op weg naar de Praxis) zei ze ineens dat ze toch niet mee wilde naar de markt (terwijl ze twee uurtjes eerder nog heel enthousiast was), en nog voor we goed en wel op weg waren vroeg ze al of we bijna klaar waren. Van de stroopwafel die ik voor haar kocht nam ze maar twee hapjes. Ze was hangerig en lamlendig en klaagde dat ze het koud had, en ik? Ik was vooral teleurgesteld dat het niet gezellig was.

Op een gegeven moment moest Mini naar de wc, dus doken we even een cafeetje in. Toenze uit de wc kwam en haar handen had gewassen weigerde ze deze te drogen in de Dyson handendroger, omdat ze die eng vond. Toen ik aandrong dat ze dat tóch even moest doen omdat ze het anders straks weer koud zou krijgen, begon ze te huilen. Tsja, op zo’n moment voel ik me dus écht even een stiefmoeder. Heb ik dit nou niet goed aangevoeld? En wat moet ik nu doen? Streng zijn en zeggen dat ze zich niet moet aanstellen? Of lief zijn en haar een knuffel geven? Omdat ik wel aanvoelde dat haar tranen geen aanstelleritis waren (ook al kon ik me écht niet voorstellen dat je bang kunt zijn voor een handendroger – dat zal wel het missende moedergen zijn dan) koos ik voor het tweede, en gaf haar een knuffel en een paar troostende woorden. Maar op de één of andere manier moest ik daar wel iets voor verbijten. Wat en waarom? Geen idee.

Na de markt liepen we naar een sushirestaurant, waar we hadden afgesproken met mijn lief en Maxi. Normaal gesproken vinden de kinderen sushi heerlijk en leuk (want lekker klooien met stokjes), maar nu was Mini nergens voor te porren. Ze hing een beetje in haar stoel en was inmiddels overduidelijk ziek aan het worden. Gelukkig had het restaurant een lekkere bank in een hoek staan, waar mijn lief haar heeft neergelegd en ingestopt met een paar jassen. Vervolgens heeft ze ruim een uur liggen tukken, terwijl wij aten. Toevallig werd ze precies wakker toen wij net om de rekening hadden gevraagd, dus dat kwam mooi uit. Maar als je je ellendig voelt duurt elke minuut dat je moet wachten natuurlijk te lang, dus als snel zat ze te huilen en te jammeren.

En nou komt het erge: daar kan ik dus niet goed tegen. Ik voel me er vreselijk schuldig over en maak me op zo’n moment ernstig zorgen dat ik niet over empathisch vermogen beschik, maar in dat moment kan ik alleen maar denken: Hou. Asjeblieft. Op. Dat is toch vreselijk onsympathiek? Bad stepmom behaviour! Maar ik kan er niks aan doen, een jengelend kind zit nog steeds in mijn allergiezone. Ook al weet ik dat ze er niks aan kan doen en kan ik me eigenlijk ook nog steeds wel goed verplaatsen in hoe ze zich op dat moment voelt: toch neem ik het haar diep van binnen kwalijk dat ze een gezellige avond verpest.

Ik hoop vurig dat dit komt doordat het niet mijn eigen kind is, want de alternatieve verklaring is dat ik een harteloos monster ben. (En trouwens, al zou het komen doordat het niet mijn eigen kind is, dan nog vind ik mezelf vrij harteloos in dit geval…) Natuurlijk gingen we zo snel mogelijk naar huis, maar helaas toch te laat: om het even helemaal af te maken, ging de kleine meid op weg naar buiten ook nog even overgeven in de hal van het restaurant. Mijn vriend was er als de kippen bij en nam haar meteen mee naar buiten om het haar daar ‘af te laten maken’, en zelfs Maxi reageerde adequaat door te zeggen dat hij het wel even ging melden bij het restaurant (daar was ik van onder de indruk!). Mij restte de schone taak om andere bezoekers te waarschuwen dat ze moesten opletten waar ze liepen, terwijl ik ondertussen naarstig probeerde om er zelf niet naar te kijken. Als ik ergens namelijk níet tegen kan, is het kots. Poepbroeken? Geen probleem. Bloed? Bring it on. Maar kots, hughhhh. Dus ja, dit voelde wel even als de doodssteek voor het avondje uit. Maar goed, ik heb me proberen te vermannen en weer even mijn mantra erbij gehaald: it’s all part of the package deal! Dat betekent dus ook wel eens een ziek kind op een onhandig moment. Deal with it!

Gelukkig verwacht mijn lief niet te veel van me in dit soort situaties. Hij begrijpt dat ik er moeite mee heb en vroeg op de terugweg zelfs aan me hoe het met mij ging (wat lief!). Ik trok een gezicht en hij wist genoeg: ik probeer me er niet door uit het veld te laten slaan, maar word hier niet blij van. Gelukkig mag dat van hem, en van mezelf inmiddels ook. En dat zieke kind? Dat wordt vanzelf weer beter.

Advertenties

2 thoughts on “Een ziek kind

  1. Harteloos!!
    Haha .. nee hoor … heel herkenbaar. Van je niet-eigen kind vind je veeeel meer irritant en kots veeeel viezer.
    Hoewel, als ik ‘lees’ over andere kinderen kan ik me wel inleven en vind het zielig. Maar voor mijn stiefkids is het ‘in het echt’ toch weer veel lastiger.
    Ik ben er nog niet aan toe om alleen met mijn stiefkinderen iets te gaan doen. Mijn eigen dochter is er altijd bij. Dus … applaus voor jou 🙂

    Oh, stiefzoon van nu 7 durft niet eens een WC in te gaan als er zo’n handdroogblazer hangt, dan is hij bang dat iemand hem gaat gebruiken. Leuke taferelen in een pretpark waren dat vorig jaar .. kind wat super nodig moest, maar niet durfde.

    En fijn dat je partner je snapt zeg. Zeker aangezien jij geen kinderen had en hij het dus niet van zichzelf herkent. Mijn vriend en ik ervaren het hetzelfde gelukkig.

    Liked by 1 persoon

  2. Van je eigen kind kun je veeeeeeeel verdragen als ze ziek zijn of anderszins duidelijk ontriefd/oncomfortabel, of anderszins zielig. Is mijn ervaring. Maar irritatie bestaat ook hoor, haha. Ik herinner me er regelmatig aan dat mijn grote pittige meid eigenlijk nog maar 5 is en in al haar menselijkheid gewoon mag zijn wie ze is en mijn steun iha goed kan gebruiken… :O

    Je gaat het allemaal ervaren 😉 En het kan best dat je compassie/moederhart naar je stiefkinderen toe er nog door zal groeien.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s