In bed

Een wat heikeler punt in mijn relatie als het gaat om de kinderen is het bed. En dan bedoel ik vooral wiens domein ons bed nou precies is. Dit is één van de weinige gebieden waarbij mijn lief en ik niet echt op één lijn zitten, en waarbij wij het moeilijk vinden om begrip op te brengen voor elkaars standpunten.

Ik heb het dan natuurlijk over kinderen die bij ons in bed kruipen, al dan niet terwijl ik er ook in lig. Op de één of andere manier heb ik daar al vanaf het begin ontzettend moeite mee, en ik kan er niet precies de vinger op leggen waarom. Het voelt als een inbreuk op mijn privacy, een invasie van het kleine veilige wereldje dat ik heb in zijn huis, waarbij de kinderen in elke ruimte aanwezig zijn, hetzij door hun eigen aanwezigheid, hetzij door die van hun spullen. In zijn slaapkamer is die invloed nog het minst voelbaar. Dat wil ik blijkbaar graag zo houden, want onbewust zie ik de slaapkamer als een soort kindervrije (en daarmee zorgvrije?) enclave in huis. Een plek waar ik even niet hoef te dealen met het stiefmoederschap, maar gewoon alleen mezelf kan zijn.

Helaas werkt dat in de praktijk niet zo, want ook in zijn slaapkamer komen de kinderen te pas en te onpas binnenstormen: als ze al (veel te vroeg) wakker zijn op zaterdagochtend en zich vervelen/aandacht vragen/vragen of wij ook al bijna naar beneden komen, als ze midden in de nacht niet kunnen slapen of eng hebben gedroomd, of als ze doordeweeks nog even wakker moeten worden en dat het liefst doen bij papa in bed.

Natuurlijk snap ik dat een kind daar soms behoefte aan heeft, en ik begrijp net zo goed dat mijn vriend gehoor wil geven aan die behoefte. Bovendien hebben de kinderen nog relatief kort geleden een scheiding achter de rug waarvan het niet altijd makkelijk te polsen is hoe ze die verwerken. Dus als ze dan een appèl op hem doen, wil hij dat niet weigeren. En een kind moet toch gewoon af en toe bij zijn/haar vader in bed kunnen kruipen? Uiteraard, maar soms vermoed ik dat er op dit vlak soms (bewust, maar vooral onbewust) een beetje misbruik wordt gemaakt van de situatie door Mini en Maxi, omdat ze weten dat hij toch geen nee zegt. En ik ben bang dat er een patroon ontstaat wat weer heel moeilijk af te leren is. Vooral toen het er op een gegeven moment op neerkwam dat ze wél bij hem in bed mochten kruipen als ik er niet was, en niet als ik er wel was. Dit omdat mijn lief wist dat ik er moeite mee had en daar graag rekening mee wilde houden, en ze dus alleen toestond erbij te komen als ik er niet was. Maar ja, dat werkte natuurlijk averechts, want nu ging er ook nog eens een verband ontstaan tussen het al dan niet bij hem in bed mogen kruipen en mijn aanwezigheid, waardoor ik in hun ogen misschien wel letterlijk het obstakel werd dat tussen hen en hun vader in stond – ook niet wenselijk.

En als ik heel eerlijk ben, wil ik het eigenlijk gewoon niet hebben, punt. Ons bed, onze privé-ruimte! Maar ja, ik vind ook wel weer dat ik dat niet mag vinden. Ik kan Mini en Maxi toch niet die momentjes met hun vader ontzeggen die ik vroeger als kind ook heb gehad? En hem die momentjes met zijn kinderen? En wat maakt het mij nou uit wat hij doet als ik er niet ben? Vooral op die laatste vraag heb ik echt geen antwoord.

Voor mijn lief is het natuurlijk ook een ontzettend lastige situatie. Hij voelt mijn weerstand, maar heeft natuurlijk ook zijn eigen behoeftes én voelt bovendien het beroep dat op hem gedaan wordt door zijn kind(eren). En hij wil iedereen tevreden houden. Dat is heel moeilijk, want wat hij ook doet, hij stelt altijd iemand teleur. Ik baal er van dat ik bijdraag aan dat gevoel van klem zitten, maar kan daar tegelijkertijd weinig aan veranderen. Ik voel wat ik voel, en heb inmiddels al wel geleerd dat ik dat niet (te lang) moet negeren.

Gelukkig lost het probleem zich langzamerhand vanzelf op, aangezien de behoefte van de kinderen om bij hem in bed te kruipen inmiddels stukje bij beetje aan het afnemen is. En ook door er samen af en toe over te praten zijn de scherpe randjes er bij ons ook wel van af. Hij is wat selectiever geworden in wanneer hij toestaan dat ze er bij kruipen en wanneer hij ze terugstuurt naar hun eigen bed, en ik zet me er wat makkelijker overheen als er dan toch ineens een kind bij ons in bed blijkt te liggen. Ik geloof ook wel dat dit steeds makkelijker zal gaan naarmate de tandwielen verder in elkaar draaien (zie mijn eerdere post over De tandwieltheorie) en de kinderen meer ‘eigen’ zullen gaan voelen voor me. Wie weet komt er wel een moment waarop we een keer een klassieke zondagochtend met zijn viertjes in bed zullen doorbrengen. Misschien ook niet; time will tell.

In de tussentijd lost mijn lief het heel goed op door ook even contact met mij te zoeken als Mini of Maxi erbij kruipt. Dan voel ik zijn hand op mijn schouder/rug/buik/heup die aangeeft: jij bent er ook nog steeds, ook al geef ik nu ook aandacht aan mijn kind. En dat gebaar, hoe klein ook, is genoeg om mij gerust te stellen en weer een beetje minder moeite te hebben met een ‘indringer’ in de enclave. 🙂

 

 

Advertenties

8 thoughts on “In bed

  1. Oei oei meis, ik begrijp er wel een klein btje iets van, maar onze westerse manier van slapen is zo onnatuurlijk! Kinderen zo vroeg en ver van de veilige basis van hun
    Ouders vandaan…. Mijn zoontje van ruim twee slaapt lekker in een cosleeper vast aan mijn bed. En hij mag zo lang als hij nodig heeft bij me
    Komen slapen. De wereld is al spannend genoeg.
    Ben benieuwd of je er over een tijdje anders over denkt 😉

    Liked by 1 persoon

    • Vast wel! Ik denk dat het ‘euvel’ ‘m vooral zit in de niet-biologische band, zoals ik ook uit de reacties van andere stiefmoeders opmaak. En dat maakt het juist zo lastig, omdat mijn vriend die biologische band natuurlijk wel heeft en daar graag gehoor aan wil geven. Vandaar ook dat dit één van de dingen is waarvan wij het moeilijk vinden om op één lijn te komen. Maar we komen er wel, en de tijd speelt daar zeker een rol in!

      Like

  2. Heel herkenbaar. Ik ben ook stiefmoeder (ik heb ook nog een eigen kind) en een paar maanden geleden hebben we van onze slaapkamer een child free zone gemaakt, omgetoverd in een mooie plek voor mij (met kussentjes en een tv enzo). Ik had sterk het gevoel een plek nodig te hebben die van MIJ is. De kinderen mogen natuurlijk snacht binnen komen als er wat is en mijn dochter slaapt regelmatig op een matras op de grond ernaast (super gezellig, zij is voor mij natuurlijk eigen). Maar als de stiefkinderen ziek zijn gaat mijn vriend bij hun liggen, zij niet bij ons. Zonder 1 van ons mag geen enkel kind op de slaapkamer komen, ook niet met verstoppertje ofzo.

    Ruimte voor jezelf, letterlijk, is bij een samengesteld gezin belangrijk denk ik, niks is al meer eigen.

    Nog een poosje en ze willen gewoon zelf naar beneden sochtends 😊

    PS: je kent me niet, ik volg je blog al een tijdje (zo fijn herkenbaar en leuk geschreven), was er beland via je moeder.

    Liked by 2 people

    • Wat fijn om jouw ervaringen op dit vlak te lezen Annelies! (En ik ken je nog wel hoor, mijn moeder had al verteld dat je mijn blog las. Superleuk!) Het lijkt me in zekere zin nog lastiger als je ook je eigen kind hebt, omdat je gevoelens over (eigen versus andermans) kinderen in bed dan nog tegenstrijdiger worden. Maar het klinkt alsof jullie een goede oplossing hebben gevonden voor jullie situatie! Kon je vriend/man zich er ook meteen in vinden, of heeft het tussen jullie ook wat discussie gegeven?

      Like

      • Het voordeel van allebei eigen kinderen hebben is dat we elkaar wel snappen. Niet persee over de bed situatie, maar wel over je algemeen gevoel richting je stiefkinderen. Ik hou niet van de jongens, hij niet van mijn dochter. Ik kan van mijn dochter heel veel hebben, hij van zijn kinderen. Dat vind ik wel een voordeel, dat je elkaar begrijpt.
        Aan de andere kant denk ik misschien weer dat je makkelijker een band met stiefkinderen opbouwt als je geen eigen kinderen hebt?

        Mijn vriend heeft dat gevoel van een eigen plek niet zo (is misschien ook meer een vrouwending), maar hij snapt goed dat ik het wel zo voel. Hij kwam zelf met het idee om de kamer leuk en mijn plek te maken.Het scheelt dat de jongens (nu net 7 en net 10) niet veel behoefte hebben om er in bed bij te komen, waren ze denk ik voor de scheiding ook niet zo gewend.

        Volgens mij leest hij ze nu wel eens in ons bed voor en dat heb ik eigenlijk liever niet. Vanwege hygiene en dat MIJN plek gevoel … maar dat nog een keer uitspreken is wel lastig en voelt zeurderig.
        Het hoofd van mijn dochter op mijn kussen .. no problem al heeft ze al een week haar haar niet gewassen .. maar van de jongens .. vind ik maar vies.

        Ingewikkeld al dat gevoel 🙂

        Liked by 2 people

  3. Wat griezelig herkenbaar en nog niet zo lang geleden dezelfde discussie gehad. Misschien iets lastiger omdat ik het niet vervelend vind dat mijn meiden in mijn bed komen maar absoluut niet wil dat mijn vriend zijn jongens erin komen.
    Ik heb ook dat gevoel dat het bed van mijn partner en mij is, ons plekje in huis en vooral ook het enige plekje in huis waar de jongens niet komen, mijn eigen rustpunt.
    Ik heb gevraagd om niet de jongens in bed te nemen, ook niet als ik er niet ben. Misschien niet helemaal aardig maar ik zou het echt een inbreuk vinden op mijn privacy en ik vind het ook niet hygiënisch als ‘anderen’ in mijn bed komen.

    Liked by 1 persoon

    • Ja, dat laatste herken ik ook, Lotte! Lastig hè?! Ik probeer het wel een beetje los te laten (wat de ene keer beter lukt dan de andere keer 😉 ), omdat ik weet dat het voor mijn vriend ook niet fijn is als hij zich steeds schuldig moet voelen als hij zijn kinderen bij zich in bed neemt. Ik denk ook echt dat dit een gevalletje ‘gulden middenweg’ is, waarbij we allebei wat water bij de wijn moeten doen.

      Hoe zit dat bij jullie dan: is het wederzijds, of heeft jouw partner er geen moeite mee als jouw meiden erbij kruipen?

      Liked by 1 persoon

      • Hai! Nee hij heeft daar niet zo’n moeite mee. Maar mijn meiden zijn voor hem ook meer ‘eigen’ dan zijn jongens voor mij. De jongens ‘moeten’ mij nog niet zo en ik ben vooral een indringer die ze strenger vinden dan hun eigen moeder.
        De meiden hebben mijn partner al helemaal geaccepteerd en gerespecteerd.
        Tis wel nog complex soms maar van dat hele huis wat voor mijn gevoel vooral van de jongens is is mijn bed van mij, dat heb ik gewoon zo nodig…

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s